Yıllar boyunca onlarca süpernovayı (yıldız patlaması) inceleyen astronomlar, evrenin artan hıza genişlediği ve sonunda ‘buz’dan ibaret olacağı sonucuna vardılar.

Evrenin, 14 milyar yıl önce gerçekleştiği düşünülen Büyük Patlama’dan (Big Bang) bu yana hala genişlediği biliniyordu. Ancak bu genişlemenin, patlama ertesi etkisi azalan bir genişleme değil, tersine hızı artan bir genişleme olduğu tespiti fizik ve astronomi dünyasını şaşırttı.

Nobelli üç fizikçi, hızı artan bu genişleme yüzünden evrenin en sonunda ‘buz’ evrenine dönüşeceğini hesaplıyor..

Toplam 480 kez,bugün 0 kez okundu.

Japonya’nın Osaka Üniversitesi’nden bilimadamları, “evrim geçirmiş fare projesi” kapsamında bazı farelerin genlerini değiştirdi.

Araştırmaya imza atanlardan Arikuni Uşimura ve ekibi, birçok kuşaktan genleri değiştirilmiş fareleri melezleştirdi.Dünyaya gelen yavruları teker teker inceleyen bilimadamları, tesadüfen kuş gibi öten bir fareye rastladı.

Laboratuvarda 100′den fazla “kuş gibi öten fareyle” araştırma yapan bilimadamları, bu araştırmanın insan dilinin nasıl evrimleştiği konusuna ışık tutmasını umuyor.

Birçok biyolojik özelliklerinin insanlarınkine yakın olması nedeniyle farelerin incelenmesinin kuşlardan daha kolay olduğunu belirten bilimadamları, sadece strese maruz kaldıklarında farelerin ses çıkardığını hatırlattı ve ötmeye benzer yeni sesler çıkaran bir farenin aynı gruptaki normal bir fareyi nasıl etkilediğini incelediklerini vurguladı.

KÖPEK KUYRUKLU FARE DE DÜNYAYA GELDİ
Fiziksel değişikliğe uğramış farelere rastlamayı uman Uşimura, bu duruma şaşırdığını belirterek, araştırma sırasında normalden daha kısa bacaklı ve Porsuk köpeğinin kuyruğuna sahip bir farenin de dünyaya geldiğini söyledi.

Toplam 176 kez,bugün 0 kez okundu.

Haftabaşında tüm dünya 456 yıl sonra kuzey yarımküre için en uzun geceyle aynı güne denk gelen ay tutulması haberlerine kilitlendi. Tutulma, Ay’ın Dünya’nın yarı gölgesine girmeden Türkiye’de batmasından dolayı ülkemizden gözlenemese de, bazı tutulmalar yeryüzünün hiçbir noktasından gözlenemiyor.

NASA’nın Mars gezgini olan minik aracı Opportunity bu farklı tutulmalardan birini izleyebilen şanslı bir makine. Yolladığı fotoğraflarda Mars yüzeyinden bir Güneş tutulması ve günbatımı sahnesini görebiliyoruz.

Tutulma fotoğrafında Güneş’in önünden geçmekte olan Mars’ın iki uydusundan biri olan Phobos görülüyor. Her iki uydunun da küçük boyutları sebebiyle Dünya’da yaşanan tam Güneş tutulmasını gerçekleştirmeleri mümkün değil. Bu nedenle Mars’ta ancak kısmi Güneş tutulması meydana geliyor. Opportunity’nin yolladığı diğer fotoğrafta da Güneş’in Mars ufkundaki batışı sırasında nasıl bir manzara sergilediği görülebiliyor.

Toplam 148 kez,bugün 0 kez okundu.

Tüp bebek yoluyla bebek sahibi olmak durumundaki bayanlar, gebe kalma şanslarını artırmak üzere genellikle birden fazla embriyonun rahim içine yerleştirilmesini onaylar. Yeni çalışma, tek bir embriyo transferi yapılması durumunda, sağlıklı bir gebelik sürecine ve bebeğe sahibi olma şansının, iki embriyo transferine oranla beş kat arttığını gösteriyor.

Çift embriyonun ikiz sahibi olma şansını artırması ile birlikte, tek bebeğe hamilelik durumuna oranla daha fazla komplikasyon geliştirme ihtimalini beraberinde getirmesi, bunun en büyük nedeni olarak gösteriliyor.

Üstelik ilk seferinde başarılı bir gebeliğin sağlanamadığı tüp bebek uygulamasının daha sonraki denemelerinde, tek bir embriyo ile birden fazlasının yerleştirilmesi arasında gebe kalma şansındaki fark ortadan kalkıyor. Yeni bulgular, işin mali yönünü de bir yana bırakacak olursak, tüp bebek yöntemiyle gebe kalma uygulamasında en verimli ve sağlıklı yöntemin, bir seferde tek bir embriyonun kullanılması olduğunu ortaya koyuyor.

İlk tüp bebeğin dünyaya geldiği 1978 yılından bu yana yöntemin en büyük riski, birden fazla bebek sahibi olma ihtimalinin yüksekliği oldu. Bununla bağlantılı olarak gebeliğe ilişkin komplikasyonlar, erken doğum, düşük ağırlığa sahip bebekler, gelişimsel sorunlar ve hatta ölüm, yöntemin her dönem karşılaşılan ve alşılan negatif yönü haline geldi.

Aberdeen Üniversitesi’nden halk sağlığı odaklı tıbbi istatistik uzmanı ve araştırma makalesinin yazarlarından David McLernon, özellikle İngiltere ve Kanada’daki bir çok kuruluşun tek embriyo transfer yöntemini onaylayarak kullandığını ve kendi bulgularının da bu durumu desteklediğini söylüyor.

McLernon ve ekibi, dünya çapında kabul görmeye başlayan tek embriyo transfer yönteminin ne derece verimli olduğunu saptayabilmek için, Avrupa’daki sekiz tüp bebek merkeziyle ortaklaşa çalışma yürütmüş. Deneye katılan gönüllüler işlem sürecinde bir veya iki embriyo transferini kabul etmişler.

1300 kadın deneği içeren veriler büyük bir havuzda toplanarak değerlendirilmiş. Bulgulara göre ilk denemede bebek sahibi olma sürecinde iki embriyo transfer edilen bayanlar daha başarılı olmuşlar. İki embriyo yerleştirilen bayanlardan yüzde 42’si başarıyla doğum yaparken bu oran tek embriyo yerleştirilenlerde yüzde 27’ye düşmüş.

Fakat ilk denemede gebe kalınamaması durumunun ardından yapılan ikinci denemede doğum oranları eşitlenmiş. Ancak doğum sayısının yaklaşık olarak aynı olmasına karşın, iki embriyo yerleştirilen anne adaylarının gebelik sürecinde, doğumda ve dünyaya gelen bebekte görülen sorunlar, tek embriyo grubuna göre beş kat fazla olmuş.
Araştırmacılar stratejiyi tüm kadınlar için genellemenin doğru olmayabileceğini de ekliyorlar. Örneğin 35 yaş üstü ve en az bir kere tüp bebek uygulamasını denemiş ve başarısız olmuş bayanlarda birden fazla embriyo yerleştirilmesinin daha iyi sonuç vereceği konusunda hemfikirler.

Toplam 173 kez,bugün 0 kez okundu.

Deniz kestaneleri, sahip oldukları diş benzeri keskin yapılar sayesinde dipteki en sert yüzeylere dahi kolaylıkla tutunuyorlar. Bilimciler şimdilerde bu canlıların bu yapıları nasıl son derece keskin tutabildiklerini ortaya çıkarmış durumdalar.

Kaliforniya mor deniz kestanesinin dişlerini inceleyen bilimciler, son derece sert, doğal bir dolgu maddesinin birarada tuttuğu, karmaşık yapılı kalsit kristali katmanlarından oluşan bir yapıyla karşılaşmışlar. Kristal katmanları arasındaysa, daha zayıf organik malzeme katmanları yer alıyor. Her bir sert katman keskinliğini yitirdiğinde kırılıyor ve altındaki taze ve kristalimsi yapı ortaya çıkıyor.

Wisconsin-Madison Üniversitesi’nden Prof. Pupa Gilbert, organik katmanların zincirin zayıf halkasını meydana getirdiğini söylüyor, “Bu zayıf noktalar önceden belirlenmiş kısımlar şeklinde kırılma noktaları meydana getiriyorlar. Yapı aynen, evlerde kulandığımız delikli şeritleri olan bir kağıt rulosuna benzetilebilir. Zayıf katmanlar, kağıdın bu noktalarda kolayca yırtılması gibi birbirinden ayrılmasını sağlıyor.”

Keşfin kendi kendine keskinliğini koruyabilen aletlerin yapımında kullanılabileceği belirtiliyor.

Toplam 230 kez,bugün 0 kez okundu.

Teknolojinin geldiği noktada birkaç saatte maruz kaldığımız bilgi miktarı, birkaç yüzyıl önce insanların ömürleri boyunca karşılaştıkları oranla aynı. Dahası, bu okuyup izlediklerimizi hatırlamamız gerekmiyor. Gerekli alet edevata sahip olduğumuz sürece birkaç tuşa basarak hepsine yeniden ulaşmak mümkün. İnsan kendine sormadan edemiyor: Acaba bu gelişmeler okuma, algılama ve düşünme şeklimizi nasıl etkiliyor?

Dünyanın geri kalanında olduğu gibi buralarda da çok popüler olan kısa mesaj, e-posta gibi teknolojiler, 140 karakterle sınırlı Twitter gibi hizmetler, başta bloglar olmak üzere yeni medyayı temsil eden web siteleri, çoğumuzda birkaç paragrafı aşan içeriklere karşı önyargı oluşturdu. Uzun bir metni sonuna kadar okumak artık eskisinden daha zor. İçeriğin ışık hızıyla yenilendiği, tüketimi kolay minik lokmalar halinde sunulduğu bir çağda aksi de düşünülemezdi zaten. Yine de, birkaç yıl öncesine kadar böyle yaşamadığımızdan bunun getirdikleri kadar götürdükleri de olmalı.

Kendimden örnek vereyim: Yoğun bir şekilde web üzerindeki kaynakları okumadığım zamanlarda, farkına bile varmadan haftada en az bir kitap okurdum. Şimdi bu ritmi tutturmak için çabalamam gerekiyor, çünkü sıkılıyorum. Birden fazla kitabı parça parça okumaya çalışıyorum, tıpkı internette bir şeyleri okurken yaptığım gibi. Kendime kurallar koyuyorum. Takip ettiğim blogların sayısını ya da sadece internetten yapabildiğim okumaların süresini sınırlıyorum örneğin. Ama ne yaparsam yapayım, özellikle zaman ve emek isteyen basılı materyalleri okurken kendimi kısmen de olsa zorlamam gerekiyor. Mesele, anlamlı şekilde sıralanmış harfleri okumaksa muhtemelen eskisinden daha çok okuyorum. Ne yazık ki, daha çok okumam daha kaliteli okuduğum anlamına geliyormuş gibi hissetmiyorum.

Okurmuş gibi yapmak
Peki, bir metnin bulunduğu ortam o metni gerçekten “okumak” adına ne kadar önemli? Bunu test etmek için, batıda “Google Jenerasyonu” olarak adlandırılan, 1993’ten sonra doğmuş kuşağın alışkanlıklarına bakabiliriz. Bu yaş grubu, deyim yerindeyse internetin içine doğdu ve okuma-yazma eylemini ekran üzerinden yapmayı geleneksel formata tercih ediyor. Öyle ki, çok büyük bir kısmı arama motoru dışında bir araştırma yöntemi kullanmayı bilmiyor. Belki üniversite öğrencileri, büyük ihtimalle okullarının zoruyla kütüphaneleri kullanıyor, ama bu oran da giderek düşüyor. Çünkü ihtiyaçları olan üstünkörü bilgiye arama motorları aracılığıyla ulaşabiliyorlar. Dolayısıyla, basılı materyalleri okumak gitgide bir tercih meselesine dönüşüyor.

2008’de UCL (University College London) tarafından İngiltere’de yapılan bir araştırmanın sonuçları, geçmişe göre bazı ciddi farklılıklar olduğunu söylüyor. Dergi makaleleri, e-kitaplar vb. araçlara ulaşılabilen iki popüler araştırma web sitesinde beş yıl boyunca kayıtlı kullanıcıların davranışlarının incelendiği araştırmaya göre, kullanıcılar metinleri okumak yerine hızlı bir şekilde gözden geçirerek metinden metine atlıyor ve nadiren daha önce atladıkları bir metni okumak için geri dönüyorlar. Sonuç olarak, yapılanın geleneksel anlamda okumak değil de, “okurmuş gibi yapmak” olduğu kanısına varılıyor.

Söz konusu web sitelerini, sadece bu yaş grubu, yani öğrenciler değil, aralarında eğitimcilerin ve akademisyenlerin bulunduğu geleneksel araştırma yetilerine sahip kişiler de kullanıyor. Ancak, neredeyse bütün kullanıcıların hiçbir metni tam olarak okumadığı görülüyor. Dolayısıyla, eğer ortada bir sorun varsa, bu sadece bahsi geçen kuşağın değil, genel olarak bütün kullanıcıların yaşadığı bir sorun. Entelektüel sabırsızlık hepimize sirayet etmiş durumda.

Değişen zihin
Yapılan deneyler, ideogramlar (resim yazı) içeren Çince, Japonca kullananların bize kıyasla farklı bir zihin haritası kullandığını ortaya koyuyor. Bu durumda, basılı materyal okumaya alışan zihinlerle, ekran üzerindeki metinleri okumaya alışan zihinler arasında benzer bir farktan söz etmek mümkün. Hem de, yaştan bağımsız olarak. Genel kanının aksine, beynimiz yetişkin hale gelince gelişimini durdurmuyor, ileri yaşlara kadar değişmeye devam ediyor. Kısacası beyin, kendisini yeniden düzenleyebilir, işlevlerini yeni araçlar için tanımlayabilir esneklikte.

Üstelik, Friedrich Nietzsche de böyle düşünüyor. 1882’ye doğru Nietzsche’nin gözleri yanmaya, acımaya başlıyor. Filozof, önündeki sayfaya odaklanmakta güçlük çekiyor, buna rağmen yazmakta ısrar ettiğinde başı ağrıyor. Buna bir çare olarak, yeni icat edilen daktilo öneriliyor kendisine. Malling – Hansen marka daktiloya alışmak biraz zahmetli oluyor ama sonunda Nietzsche klavyeyi tanıyor, gözlerini kapatarak yazabilir hale geliyor. Sorun böylece çözülüyor, düşüncelerini ilk seri üretim daktiloyla kayda geçirmeye başlıyor.

Bir süre sonra, arkadaşlarından biri, makineden çıkan yeni yazılara bakarken bir tuhaflık olduğunu fark ediyor. Nietzsche’nin yazı stili bu makineyle daha da özlü bir hal alıyor; bazı yerlerde telgraf metinlerini andırıyor. Arkadaşı, bir mektupta “Yazı aracı insanın yazı biçimini bu kadar etkileyebilir mi ?” diye soruyor Nietzsche’ye.

“Evet” cevabını veriyor Nietzsche, “Yazı araçlarımız düşüncelerimizi etkiler”. Gerçi filozof, yaklaşık altı hafta ve elli sayfadan sonra, nedendir bilinmez, daktilodan vazgeçiyor. Nietzsche’nin ürettiği yazıları inceleyen Friedrich A. Kitler, yazı makinesinin ardından filozofun argümanları bir kenara bırakıp aforizmalara, söz oyunlarına, kısa ve kesin saptamalara yönelen bir yazı tarzı geliştirdiğini söylüyor.

Remiks kültürü
Değişen sadece zihinler değil. Olup bitenler okuma alışkanlıklarımız kadar okuduğumuz içeriğin üretimini de değişime zorlayabilir. Daha önce internet üzerindeki, başta Wikipedia olmak üzere, kolektif çabaları bir çeşit dijital maoizme benzeterek dikkat çeken bilgisayar uzmanı Jaron Lanier, interneti bugünkü haliyle, okuyucuların ve izleyicilerin neyi nerede okuduklarını ya da izlediklerini hatırlamadıkları, bütün içeriğin ortak bir metine dönüştüğü bir yapı olarak tanımlıyor.

Bu, daha önce de yazıya dökülen bir teori. Ama Lanier bunu diğer teorisyenler kadar olumlu bulmuyor. Önümüzdeki on yıl içerisinde, şu anda kütüphanelerde durmakta olan milyonlarca kitap ve derginin dijital dolaşıma katılmasıyla bir yol ayrımına geleceğimizi düşünüyor. Lanier’e göre, eğer bu metinleri bütününden ayırıp, rahatça kesip biçebileceğimiz, yani “remiksleyebileceğimiz” bir arayüz yardımıyla kullanırsak, zamanla bireylerin kişisel üretimleri tarihe karışacak. Yazılıp çizilen her şey halihazırda var olan, asla bitmeyecek dev bir metnin, tek bir kitabın parçası olacak.

Bu karamsar teorinin en can sıkıcı yanı, gerçekleşmesi halinde süre sonra içinden bir şeylerin koparılıp alınabileceği bir üretimin kalmayabileceği ihtimali. İnsanlar uzun metinleri bir bütün halinde okumayı bırakıp, sadece kolayca tüketebilecekleri kısa metinlere yönelirse, uzun metinler yazmak için bir neden kalmayabilir. Alıcısı olmayan bir üründen hiç kimse gelir elde edemez çünkü. İnternette içeriğin fiyatlandırılması ve neyin bedava, neyin ücretli olduğunun net bir şekilde belirlenmesi, sırf bu nedenle bile, şimdi gözüktüğünden çok daha büyük bir önem taşıyor.

İhtimaller, ihtimaller…
Kitap okumaktan hoşlanmayanların popüler bir romanın içeriğini öğrenmek için başvurdukları bir yöntem vardır: O romandan uyarlanan filmi izlemek. Ama her gerçek roman okuyucusu bilir ki, bir romandan uyarlanan filmi izlediğimizde söz konusu romanı okumuş kadar olmayız. Sadece içeriği hakkında bir fikrimiz olur. İnternette okumak da biraz buna benziyor. İçeriği bir bütün olarak özümsemekten kaçınıp, şöyle bir bakıyoruz. Sıkılmaya gelemiyoruz. Bir tıkla sıkıntıyı sona erdirip, sıkılacak yeni bir konu arıyoruz.

Bu yazıyı internet üzerinden okumanız için yazsaydım, bazı bilgilere link vererek anlattıklarımı zenginleştirecektim. Ama bu “zenginleştirme” belki de benim cümlelerimi, ilginizi çekiyor olsalar dahi, okumayı bırakıp, verdiğim linktekileri okumanıza neden olacaktı. Sonra o yazıdan başkasına, sonra başkasına geçerek linkler aleminde kaybolacaktınız. Sonra e-postalarınıza bakacak, Facebook sayfanızı güncelleyecek ya da bugünlerde insanlar çevrimiçi olunca her ne yapıyorlarsa onu yapacaktınız. Üstelik neredeyse hiç gayret sarf etmeden, birkaç tıklamayla. Yazının icadından bu yana okumaktan kaçmak hiç bu kadar kolay olmamıştı.

Bitirirken kendimden bir örnek daha: Cep telefonundan önce, sıkça kullandığım bütün numaraları ezbere biliyordum. İtiraf etmeliyim ki, şu anda en yakın arkadaşlarımın numarasını bile bilmiyorum. On beş yıl önce sahip olduğum telefon numarası ezberleme yeteneğini, teknolojik bir gelişmeyle yitirmiş durumdayım. Benzeri bir zihinsel değişimin, özellikle kitaplarla kurduğum büyülü ilişkiyi bozduğunu düşünmek bile tüylerimi diken diken ediyor.

Şimdi kendinize sorun. Hem istediğimiz kadar bilgiye ulaşmak, hem de bu bilgiyi gerektiği gibi içselleştirmek mümkün olacak mı? Yoksa gelecekte insanlar, içeriğin derinine inemeyen, yüzeydeki bilgi kırıntılarıyla beslenen yaratıklara mı dönüşecek?

Toplam 136 kez,bugün 0 kez okundu.

Türk Hava Kurumu, ”THK Sabiha Gökçen Havacılık ve Uzay Üniversitesi” kurulması için YÖK’e başvurdu.THK Genel Başkanlığından yapılan yazılı açıklamada, havacılık gibi önemli bir konuda ülkenin ihtiyaç duyduğu eğitimli iş gücünü karşılamak için 2009 yılında harekete geçen kurumun, gerekli fizibilite çalışmalarını tamamladığı belirtildi.

”THK Sabiha Gökçen Havacılık ve Uzay Üniversitesi”nin kurulması amacıyla hazırlanan başvuru dilekçesinin bugün YÖK’e sunulduğu bildirilerek, YÖK tarafından gerekli izinlerin verilmesi halinde Ankara’da kurulacak üniversitenin İstanbul, İzmir, Konya ve Eskişehir’de kampüslerinin bulunacağı ifade edildi.Üniversitenin bünyesinde ”Havacılık Meslek Yüksekokulu, Havacılık ve Uzay Bilimleri, Mühendislik, Hava Ulaştırma ve İşletme” fakültelerinin bulunacağı belirtilerek, havacılık sektöründe faaliyet gösteren çok sayıda kuruluş ile yapılacak iş birliği sayesinde, mezunlara iş garantisinin sağlanacağı kaydedildi.

Üniversitede, ”Uzay Mühendisliği”, ”Havayolu İşletmeciliği”, ”Havaalanı İşletmeciliği”, ”Hava Trafik Yönetimi”, ”Mekatronik Mühendisliği”, ”Havacılık Elektroniği” ve ”Kabin Hizmetleri” konularında eğitim verileceği belirtilerek, üniversitenin Ankara, İstanbul ve İzmir’de bulunacak pilotaj bölümlerinde lisans düzeyinde 4 yıllık pilotluk eğitiminin verileceği ifade edildi.

Bu eğitime ek olarak farklı bölümlerden mezun olmuş ancak pilotluk mesleğine hevesli öğrencilere yüksek lisans programları uygulanacak.

Toplam 85 kez,bugün 0 kez okundu.

16. yüzyılda yaşamış İngiliz şair, ozan ve oyun yazarı William Shakespeare’in yüzü, üç boyutlu bilgisayar teknolojisi marifetiyle ‘canlandırıldı’. Çalışmayı yapan ekip, görüntünün yazarın şimdiye kadar elde edilmiş, gerçeğe en yakın görüntüsü olduğunu öne sürüyor ancak pek çok uzman tarihçiler aynı fikirde değil.Fotoğrafta, Shakespeare’in olduğu iddia edilen yüze çizgiler bile eklenmiş. Ancak 13 Eylül’de History Channel’da yayımlanacak belgesel ‘Death Masks’ (Ölüm Maskeleri) için hazırlanan yüz resminin, bugüne kadar Shakespeare’a ait olduğu kesin olarak bilinen yağlıboya tablolarla alakası olmadığı belirtiliyor.

Yönetmen Stuart Clarke, adli tıp çalışmalarının sonuçlarının şaşırtıcı olduğunu söylüyor ve ekliyor: “Hem adli tıp çalışmaları hem de tarihi bilgiler üç boyutlu modelin Shakespeare’in görünümü olabileceğini gösteriyor. Bilgisayarlı görüntülemedeki gelişmelerle, Shakespeare’i tarih kitaplarına yeni baştan yazmamız gerekebilir.” Clarke’ın ekibi Napolyon, Julius Sezar, George Washington ve Abraham Lincoln gibi isimlerin de üç boyutlu görüntülerini ortaya çıkarmış. İşlem, bu kişilerin ölüm maskelerinde yapılan taramalarla gerçekleşiyor. Kimi zaman kişi hayattayken alınmış kalıplar kullanılıyor.

Yapımcılar görüntülerin, izleyicilerin tarihteki figürlerin neye benzedikleri hakkındaki görüşlerini değiştireceği kanısında. Ancak içlerinde en tartışmalı olan görüntü yine de Macbeth, Romeo ve Juliet, Othello, Kral Lear gibi ölümsüz oyunlara imza atmış olan Shakespeare’inki. Yazara ait olduğu öne sürülen ölüm maskesi 1840’larda Almanya’daki Darmstadt’ta bulunmuş ve Alman bilim insanları testlerden sonra bunun Shakespeare’e ait olduğuna kanaat getirmişlerdi.

Antropolog Dr Caroline Wilkinson, üç boyutlu görüntüler ve yazarın portresi arasında ortaklık olduğu konusunda ısrarcı ancak ‘Shakespeare Birthplace Trust’ adlı vakfın başkanı Stanley Welles ortaya çıkan yeni imajın ve ölüm maskesinin geçerliliğini reddediyor: “Shakespeare o zamanlar, şimdiki gibi ulusal bir figür değildi. Dolayısıyla ölüm maskesinin çıkarılmış olma ihtimali de yok.”

Toplam 113 kez,bugün 0 kez okundu.

Denizde yaşayan ‘boru kurdu’ (ragworm) adı verilen bir solucan türünün beyin yapısının insanınkine benzediği belirlendi.

Cell adlı bilim bülteninde yayımlanan araştırma raporuna göre, boru kurdunun beynindeki serebral korteks tabaka insandakine benziyor ve ‘öğrenme’ becerisine bu yüzden sahip olduğu düşünülüyor.Discovery News’a açıklamada bulunan araştırmacı Raju Tomer, kendi yaptığı tüp şeklindeki bir kabuğun içinde yaşayan boru kurdunun yiyecek için sürekli çevresini incelediğni ve bu süreçte öğrenme becerisi geliştirdiğini söyledi. Tomer, boru kurdunun beyin yapısının insanınkiylebenzerolmasının bu beceriyi sağladığını belirtti. Tomer “böcek, örümcek, kabuklu hayvanlarla diğer bazı kurt türlerinde de aynı Serebral Korteks benzerliğini görme ihtimali yüksek” dedi.

Serebral Korteks, beynin bellek, öğrenme, dil ve bilinç gibi çok önemli görevleri yerine getirilmesinde çok önemli rol oynayan dış bölümü. Koku, ses ve görüntü gibi duyuların ilettiği bilgiyi olaylarla eşleştirip belleğe kaydedildiği yer olan Serebral Korteks’te biriken ‘anı ve bilgi’ karar verme sürecinde rol oyunuyor. “Elbette bu boru kurdunun insan gibi düşünüp karar verdiği anlamına gelmiyor” diyen Tomer, boru kurdunun beyninin çok küçük ve insanınkine kıyasla milyonlarca bir oranında nöronlara sahip olduğunu söylüyor.

Araştırmayı yürüten bilimciler, bugüne kadarkinden farklı bir teknoloji kullanarak bu keşfi yaptılar. ‘Görüntü kaydı yardımıyla hücresel profil çıkarma’ olarak tanımlanan yeni teknik, gen yapısına göre her beyin hücresinin tipini belirleme ve moleküler parmakizini tespit etme şansı veriyor.Bilimciler, yeni keşif sayesinde insan (ve solucan) beyninin 600 milyon yıl kadar önceye gidebilen ilk ortak atasını, yani oluşma sürecindeki başlangıç noktasını, ve nöron kompozisyonunun nasıl geliştiğini tespit edebilecekleri kanısında.

Toplam 103 kez,bugün 0 kez okundu.

İngiliz basını, yeni kitabında ‘evrenin oluşması için Tanrı’ya gerek olmadığı’ sonucuna varan ünlü astrofizikçi Profesör Stephen Hawking’in ortaya attığı düşünceyi tartışıyor; tepkileri aktarıyor.BBC Türkçe’de yer alan habere göre Times gazetesi, Anglikan Kilisesi Başpiskoposu Rowan Williams’ın, “Fizik tek başına ‘Neden hiçbir şey değil de birşeyler var’ sorusuna yanıt bulamaz” dediğini yazdı.

Uluslar Topluluğu Başhahamı Jonathan Sacks da, Hawking’e “Büyük teoriler, varlığımızın nasıl ortaya çıktığına izah getirir. Neden çıkmadığına değil.” diyerek yanıt veriyor.

Hawking’in Amerikalı fizikçi Leonard Mlodinow ile ortaklaşa yazdığı kitabı “The Grand Design”, İngiltere’de 9 Eylül’de piyasaya çıkacak.

Daily Mail gazetesi de, Evren’i Tanrı olmaksızın açıklamanın mümkün olmadığında ısrar eden Oxford Üniversitesi Matematik profesörü ve yazar John Lennox’un makalesine yer veriyor.

Profesör Lennox, “Ben bilimi giderek daha iyi anladıkça, Tanrı’ya daha fazla inanıyorum.” diyor.

Guardian gazetesi ise, “Kendiliğinden yaratılış kavramının birçokları için çelişkili göründüğünü” belirterek, “Tanrı’ya, bunca zaman sonra bile hala var olup olmadığı hakkındaki bütün bu tartışmalardan bıkkınlık gelmişse, pek de şaşmamak gerek.” diyor.

Hawking, yeni kitabında Big Bang – Büyük Patlama’nın fizik yasalarının kaçınılmaz sonucu olduğu saptamasını yapıyor ve Evren’in hiçten varolabileceğini söylüyor.

Ünlü fizikçi, geçmişte bir yaratıcıya inanmanın, bilimle çelişmeyeceğini savunmuştu.

Hawking, 1988′de çoksatan kitabı “A Brief History of Time – Zamanın kısa tarihi”nde Evren’in yaradılışında Tanrı’nın rol oynamış olabileceği yolundaki görüşlere yer vermiş ve “Eğer bütün bir teori kurabilirsek bu insan mantığının nihai zaferi olacaktır çünkü ancak bu sayede Tanrı’nın aklını da anlayabiliriz” demişti.

Ancak Times gazetesinde önceki gün bazı bölümleri yayımlanan “The Grand Design – Büyük Tasarım” kitabında Evren’in başlangıcını izah etmek için Tanrı’ya başvurmaya ihtiyaç olmadığı görüşünü dile getiriyor.

GEZEGENLERİN YÖRÜNGELERİ
Stephen Hawking, yayımlanmak üzere olan son kitabında İngiliz fizikçi ve matematikçi Sir Isaac Newton’ın teorilerini çürütmeye çalışıyor.

Newton, Evren’in bir kaos sonucu oluşamayacağını ve Tanrı tarafından tasarlanmış olması gerektiğini söylemişti.

Isaac Newton, bir seferinde “Yerçekimi gezegenlerin nasıl hareket ettiklerini açıklıyor, gezegenleri neyin yörüngeye soktuğunu değil… Her şeyi Tanrı yönetir” demişti.

İngiliz fizikçi ise “Yerçekimi diye bir yasa olduğu için, Evren kendi kendisini hiçten yaratabilir ve yaratmaya devam edecektir” diyerek bizim varlığımızın, evrenin varlığının ve hiçbir yerine, birşey olmasının sebebinin, kendiliğinden yaratılış olduğunu savunuyor.

Toplam 78 kez,bugün 0 kez okundu.